خدایا ...
خودت آرامم کن که به آرامشی از جنس خودت محتاجم ...
در گیرم ...اما نمیدانم کجا...
رهایم کن از این همه آشوب زمان ...
خدایا...
تو پناه و امید من هستی ...
پناه و امیدم را مگیر که رسم تو بر بی پناهی و ناامیدی نیست ...
معبودا. ..
میدانم که میدانی که چه میخوانم و چه میخوام ...
من ناقص و تو کامل..
من جاهل و تو نادان ..
من کوچک و تو بزرگ...
ای بزرگ من ...دستان مرا رها مکن و آرامشی از جنس خودت نصیبمان کن ...
الهی امین
الا به ذکر الله؛تطمین القلوب ...
برچسب:
نویسنده: هستی طباطبایی